فرازی از نهج البلاغه

سپاس خداي راست كه ستايش را به نعمت‏ها پيوسته مي‏دارد، و نعمت‏ها را به سپاس وابسته. مي‏ستاييم او را بر بخششهاي او، چنانكه مي‏ستاييم او را هنگام بلاي او، و از او ياري مي‏خواهيم در هدايت اين مردم: كندكاران، در آنچه بدان مأمورند و بايد، شتابزدگان، بدانچه آنان را از آن بازداشته‏اند و نشايد. از او آمرزش مي‏خواهيم در آنچه







علم او آن را فرا گرفته، و كتاب او آن‏ را بر شمرده، علمي كه چيزي را فرانا گرفته نيست، و كتابي كه چيزي را واگذاشته نيست. بدو ايمان داريم، ايمان كسي كه غيبها را به چشم ديده است، و بر آنچه وعده داده‏اند، آگاه گرديده.
....


چه بسيار نقصان يافته‏اي كه سود برده، و زيادت برده‏اي كه زيان كرده. آنچه بر شما رواست و بدان مأموريد، وسيعتر از چيزي است كه شما را از آن بازداشته‏اند، و آنچه بر شما حلال است، بيش از چيزي است كه بر شما حرام كرده‏اند. پس آنچه را اندك است، به خاطر آنچه بسيار است واگذاريد، و آنچه را بر شما تنگ گرفته‏اند، به خاطر آنچه بر شما فراخ كرده‏اند به جا مياريد. روزي شما را ضمانت كرده است و شما مأمور به كرداريد. پس مبادا خواستن آنچه برايتان ضمانت شده، مهمّتر از كاري باشد كه بر عهده داريد. با اين كه به خدا سوگند، شك بر يقين روي آورده و آن را از ميان برده، چنانكه گويي به دست آوردن روزي ضمانت شده بر شما واجب است، و به جاي آوردن آنچه واجب است، از گردنتان فتاده.