وقتی کسی به تو می‌گوید , " من ترا دوست دارم "
و تو بعدش حس می‌کنی " اوه از همه گذشته 

من باید با‌ ارزش باشم "

 این یک توهم است .
این حقیقت ندارد .

یا کسی می‌گوید " من از تو متنفرم " 

و تو فکرمی‌کنی 

" اوه می‌دانستم که خیلی با‌ ارزش نیستم "
این هم حقیقت ندارد .

هیچکدام از این افکار

کوچکترین واقعیت ذاتی در خود جای نمی دهند.

 آن‌ها یک پوشش هستند .

وقتی کسی می‌گوید " من ترا دوست دارم "
او به تو در باره ی خودش حکایت می‌کند , نه تو .

وقتی کسی می‌گوید " من از تو متنفرم "
او درباره ی خودش حکایت می‌کند , نه تو .

دنیانگری عیناً خود نگری هستند .

آدیا شانتی

When someone tells you, “I love you,” and then you feel,
“Oh, I must be worthy after all,” that’s an illusion.
That’s not true.

Or someone says, “I hate you,” and you think,
“Oh, God, I knew it; I’m not very worthy,”
that’s not true either.

Neither one of these thoughts hold any intrinsic reality.
They are an overlay.

When someone says, “I love you,”
he is telling you about himself, not you.

When someone says, “I hate you,”
she is telling you about herself, not you.

World views are self views—literally.

Adyashanti